धग !
रात्री झोपण्याआधी
विस्तव विझवून
माय ठिवायची
चुलीवर तांब्याभरून
आण म्हणायची की
लक्षीमी येती कव्हाणूक
तिलाही लागतेच की
तहानभूक
कितीतरी राती मी
जाग जाग जागायचो
जरा चाहूल लागताच
हळूच उठून बघायचो
चुलीकडे पाहत
माय कूस बदलायची
पहाटेपर्यंत तिची
अशीच झोप चालायची
ना क़धी लक्ष्मी आली
ना कधी पाणी कमी झालं
पुढे काळाच्या ओघात
मलाही समदं उमजलं
पण एक कोडं
अजूनही सुटंत नाय
चूल असो की
असो माझी माय
तांब्याभर पाण्यानं
धग निवत असेल काय!
✍ अशोक शिंदे
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा